Pewien cukiernik wygrał konkurs na najlepszy czekoladowy tort i natychmiast opublikował jego przepis.

Na pytania, czy nie obawia się konkurencji, odparł:

-Tylko dzięki temu moje dzieło uniknie tworzenia tandetnych podróbek, a jednocześnie tort będzie mógł  być  udoskonalony wg własnego smaku,  przez co przypadnie do gustu każdemu, nie tylko komisji konkursowej.

Placząc i kulejąc szedł młody
- A cóż się stało ? spytała troskliwie mama.
- Wygrałem najszybszy rower w w naszym konkursie i spadłem z niego,
- A to gratuluję,  zawsze przecież marzyłes o takim rowerze, a niewiele jeździłeś na swoim  starym rowerku.
- Tak wiem, teraz już go wyciągam, bo inaczej rozbije ten nowy na nauce.

Å»ycie jest niesprawiedliwe – powiedziaÅ‚ maÅ‚y wielbÅ‚Ä…d do mamy.  Jedni sa bogaci, inni biedni. Silni wyzyskujÄ… sÅ‚abych.  Jak ktoÅ› jest na dole,
bardzo trudno jest wspiąć się na szczyt.

Tak to prawda – odrzekÅ‚a mama. Popatrz na to w ten sposób.
Każdy, kto tu jest miał mamę i tate jak Ty, dwóch dziadków i dwie babcie.
Zycie przypłyneło do Ciebie przez ostatnie 300 lat przez 2 147 483 646 wielbłądów.
Każdy kto tu jest, niezależnie, czy jest teraz słoniem czy mrówk1,
żebrakiem czy prezydentem ma taki sam czas i może z nim zrobia,
co tylko zechce. Jest na samym szczycie swojej piramidy życia.
To prawdziwa sprawiedliwość i prawdziwe bogactwo.

Pewien młody mężczyzna spiesząc się rano do pracy, wcisnął guzik windy. Czekając na nią spogladał z niecierpliwością w szyb. W pewnej chwili zauważył, że guzik koszuli jest krzywo zapięty. Natychmiast zaczął poprawiać swoją garderobę. Gdy tymczasem na piętrze zjawiły się dwie windy. Mężczyzna skupiony na guziku i poprawianiu koszuli nie zdążył, chwycić za klamkę. Obie windy odjechały.

Po chwili znów kolejna winda przyjechała na na piętro. Wiec młody czlowiek mógł spokojnie ruszyć w świat.

Zawsze jest nastepna szansa.

Pewien ptak codziennie chodził po swoim bagnisku, wyszukując pożywienie dla siebie i swojej rodziny.  Każdego dnia spędzał 8 godzin cierpliwie wygrzebując robaki i stare pędy. Było mu dobrze. Miał co jeść. Miał swoje drzewko zaraz przy bagnisku oraz kilka innych ptaków razem z nim dzielnie oczyszczających pole. Czasem tylko z tęsknotą patrzył na inne ptaki, które szybowały w powietrzu i  zastanawiał się,  skąd one mają tyle siły, tyle czasu, tyle energii i tyle radości.

Aż któregoś dnia spadł meteoryt prosto w środek bagna tworząc tam wielki ogromny dół. Zrozpaczony ptak musiał przelecieć wiele mil by znaleźć nowe schronienie. W czasie wędrówki nauczył sić jeść inne owoce i  wzmocnił skrzydła. Dotarł wreszcie do lasu w którym roiło się od robaków, a  gałęzie uginały się od owoców. Tam też poznał zycie ptaków szybujących w przestworzach.